Powrót : ojcowie, synowie i kraj pomiędzy nimi

Książka

W koszyku

oceń

Powrót : ojcowie, synowie i kraj pomiędzy nimi / Hisham Matar ; przełożyła Hanna Jankowska. - Wołowiec : Wydawnictwo Czarne, 2018. - 268, [4] strony : mapy ; 21 cm.

Autor

Matar, Hisham (1970- ). Autor Jankowska, Hanna (tłumaczka). Tłumaczenie

Forma i typ

Książki Literatura faktu, eseje, publicystyka

Przynależność kulturowa

Literatura angielska Literatura libijska

Temat

Matar, Hisham (1970- ) Ojcowie i synowie Uprowadzenie Poszukiwania zaginionych Libia

Gatunek

Pamiętniki i wspomnienia

Dziedzina i ujęcie

Historia

ISBN

978-83-8049-633-0

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Biblioteka Główna (ul. Powroźnicza)

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 91 [Wypożyczalnia] (1 egz.)

Filia 2 (ul. Krakowska)

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 94(6/9) [Wypożyczalnia] (1 egz.)

Filia 51 (Os. Kalinowe)

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 913(6) [Wypożyczalnia] (1 egz.)

Strefa uwag:

Tytuł oryginału: Return : fathers, sons and the land in between, 2016

Uwaga ogólna

Tytuł oryginału: " The return : fathers, sons and the land in between" 2016.

Uwaga dotycząca innej dostępnej postaci fizycznej

Dostępne także jako e-book w formatach EPUB oraz MOBI.

Uwaga dotycząca nagrody

Nagroda Pulitzera 2017 oraz Nagroda im. Jean Stein przyznawana przez amerykański PEN Center

Recenzje:

Książka Matara jest obezwładniająca. Poznajmy historię syna, Hishama Matara, który swoją biografię uczynił kanwą powieści, próbującego od kilkudziesięciu lat dowiedzieć się, co stało się z jego ojcem, znanym dysydentem, którego reżim Kadafiego pojmał w 1990 roku i słuch po nim zaginął. Matar dotkliwie rekonstruuje proces dochodzenia do prawdy i przeszłość, w której bezpowrotnie zatracił się jego ojciec, Dzaballah Matar. (...) To książka niezwykle bolesna, opisująca pustkę i wyrwę po nagłej stracie ojca, z którą nie wiadomo co począć. To proza o dorastaniu w Libii, Egipcie, o humanistycznym arabskim domu, w którym wszystko brało swój początek z opowieści. I z przekonania, że uczciwym dniem naje się i ze sto osób. Książka napisana jest niezwykle sensualnie. Poetyckie kadry i cięcia nie pozostawiają nas obojętnymi na historię odzierającą z godności, złudzeń i z braku możliwości dotarcia do prawdy. „Czy jest większe osiągnięcie niż przeżycie cierpienia?”. Takie pytania wyrywają z letargu.
Ta proza sporo mówi o historii Libii, jej zakrętach i rozdrożach, o trudnym dochodzeniu do demokratycznej państwowości, o meandrach niezwykle skomplikowanych procesów dziejowych, pozbawiających wiele rodzin ojców, braci, mężów. To również rzecz o libijskiej gościnności o tym, że najważniejszą kwestią jest nie zasmucać swoich braci i bliźnich, pomimo okrutnych mechanizmów historii i wyroków losu. Kto z nas wiedział, że pierwszy uniwersytet założono w Libii dopiero w 1955 roku? Musimy pamiętać, że smutek jest dalekim krajem, choć jest bliżej nas, niż nasi najbliżsi. To książka o tym, że każdy znajduje się sam na terytorium własnych cieni, a tęsknota jest nie do opowiedzenia bo rozsadza język od wewnątrz jak przypadkowa sprężyna, działający bez szwanku mechanizm.
Krok po kroku dowiadujemy się ze strzępków urwanych rozmów, z zasłyszanych głosów, z nielicznych relacji współwięźniów o losach ojca autora, który w nielicznych, przemycanych do rodziny listach pisał: „Czasami przez cały rok nie oglądam słońca ani nie wypuszczają mnie z celi”. To świadectwo niezwykłego hartu ducha i niezłomnego charakteru człowieka, który pomimo uwięzienia i tortur pozostaje wierny wartościom i do końca nie pozbywa się wolności, jaką w sobie zaszczepił mu rodzinny dom i pustynia. Matar pisze o egzotycznym dzieciństwie, o hartowaniu ducha, o kodeksie, któremu miał pozostać wierny w swoim życiu. O ojcu, który był jak góra, niewzruszona przechodzącymi burzami.
„Z każdym mijającym dniem ojciec odchodzi coraz dalej w swoją noc, zagłębia się we mgłę, pozostawiając resztki siebie i wielce doniosły, ale oczywisty fakt, frustrujący i miłosierny zarazem – bo jakże inaczej syn ma żyć dalej, jeśli nie dane mu jest zapomnieć – że choćbyśmy się nie wiadomo jak starali, nigdy do końca nie poznamy naszych ojców”. Piękna, wstrząsająca książka!